'Liefde ontstaat niet uit perfecte profielen'
29/10/2026 Redactie (Anne)ERVARINGEN
Een verwarrende zoektocht op e-Matching
Soms kijk ik terug op mijn tijd op een datingsite zoals e-Matching en moet ik een beetje glimlachen. Niet omdat het altijd leuk was, eerlijk gezegd was het soms best verwarrend, maar omdat het uiteindelijk ook een leerproces bleek te zijn.
Wat mij in het begin opviel, waren de profielen. Veel vrouwen schreven dat ze prima alleen konden zijn. Dat ze een mooi leven hadden en dat een man daar alleen nog maar een aanvulling op mocht zijn. De lat lag hoog.
Soms leek het bijna alsof een man van een andere planeet moest komen om interessant genoeg te zijn.
Ook het woord 'empathie' kwam vaak terug in profielen. Dat vond ik eigenlijk mooi. Maar tegelijkertijd merkte ik dat het in de praktijk soms anders werkte. Wanneer je een bericht stuurde en een reactie kreeg, stond er regelmatig iets als: "Ik voel geen klik." Zo'n korte zin. Zo'n definitieve zin. En ik dacht dan: hoe kun je nu een klik voelen of niet voelen via een foto en een paar regels tekst?
Soms schreef ik terug: "Geef het een kans. Ontmoet me eerst. Kijk me in de ogen, hoor mijn stem. Misschien ervaar je me wel heel anders dan je verwacht."
Want een mens is meer dan een profielfoto. Meer dan een profieltekst.
Veelvoorkomende zinnen in profielen
Wat me ook opviel in al die profielen was het terugkerende beeld van het ideale eerste moment samen: een wijntje drinken. Het kwam zó vaak voorbij dat ik me soms afvroeg of ik eerst een Gall & Gall moest overnemen om het tempo een beetje bij te kunnen houden.
Nog zo'n woord dat vaak terugkomt: ruimte. "Ik vind het belangrijk dat we elkaar ruimte geven." Dat klinkt natuurlijk heel gezond. Maar soms vroeg ik me af of mannen dan geen ruimte nodig hebben. Alsof mannen automatisch altijd beschikbaar moeten zijn.
En dan is er nog een klassieker: "Hij moet een eigen leven hebben." Een mooie wens, maar ergens ook een grappige.
Alsof mannen vroeger massaal zonder eigen leven rondliepen en alleen maar zaten te wachten tot iemand ze kwam ophalen voor een date.
Wat ook opvallend vaak terugkomt in profielen, is dat vrouwen benadrukken dat ze een goede band hebben met hun kinderen. En begrijp me niet verkeerd, dat is natuurlijk prachtig. Dat wil iedere ouder. Maar het is zo'n standaardzin geworden dat ik me soms afvroeg: zou er ook iemand zijn die schrijft dat het thuis één grote chaos is?
Daarnaast willen veel vrouwen graag mooie plekjes ontdekken. Verre reizen maken. Of anders in ieder geval door Europa trekken. Nieuwe steden, nieuwe natuur, nieuwe ervaringen. En opvallend genoeg eindigen die zinnen dan vaak weer met hetzelfde slot: "en daarna gezellig een wijntje drinken." Op een gegeven moment begon ik me serieus af te vragen of online daten niet stiekem een marketingcampagne van Gall & Gall is.
Wat zoek je nou écht, en is dat realistisch?
Wat ik dan weer grappig vind, is dat vrouwen zelden schrijven wat ze misschien eigenlijk bedoelen. Je ziet bijna nooit een profiel waarin staat: "Ik wil eigenlijk gewoon met een leuke man op een wit strand liggen, zoenend in de zon, kijkend naar een blauwe zee." En dan het liefst met iemand onder de zeventig... met een sixpack... die spontaan mee kan naar Bali.
Want laten we eerlijk zijn: op datingsites lijkt een man die tien jaar ouder is soms al bijna bij het grofvuil te horen. Terwijl - en laten we daar ook eerlijk over zijn - het in veel gevallen helemaal niet zo slecht gesteld is met die mannen van tien jaar ouder. Sterker nog: soms zien ze er nog verrassend goed uit.
Maar goed, we leven ook in een tijd waarin mannen blijkbaar alles tegelijk moeten zijn:
Empathisch.
Succesvol.
Sportief.
Een eigen leven hebben.
Ruimte geven.
Goed kunnen communiceren.
Maar ook mysterieus genoeg blijven.
Het liefst ook nog met een sixpack.
En ergens dacht ik dan wel eens: misschien moeten we gewoon eerlijker zijn. Want uiteindelijk gaat het helemaal niet om die sixpack. Net zoals het niet gaat om de vraag of iemand nog elke berg kan beklimmen of zonder moeite honderd kilometer op een racefiets kan rijden.
Waar het uiteindelijk om gaat, is veel simpeler:
Wat heb je voor elkaar over?
Hoeveel tijd wil je in elkaar investeren?
Hoeveel moeite wil je doen om iemand echt te leren kennen?
Want als je eigenlijk alles tegelijk wilt; ruimte, vrijheid, avontuur, empathie, wijntjes op het terras én een sixpack dan kun je die man misschien inderdaad beter op zijn racefiets laten zitten. En eerlijk gezegd is die daar soms ook helemaal niet zo slecht af.
Online daten is een leerproces
Tijdens mijn ontmoetingen kwam ik ook andere dingen tegen. Vrouwen die tijdens een gesprek ineens beseften dat ze eigenlijk nog niet klaar waren om weer te daten. Mensen met verhalen, met littekens van eerdere relaties. Soms verdrietige verhalen. Soms verhalen die nog niet helemaal verwerkt waren.
En toen besefte ik iets belangrijks. Daten is eigenlijk ook een leerproces. Een soms ongemakkelijk, soms onnatuurlijk proces.
Je probeert iemand te leren kennen via een scherm, terwijl echte verbinding juist ontstaat wanneer mensen elkaar echt ontmoeten.
En ergens moest ik ook wel lachen om een kleine verandering in onze tijd. Door emancipatie zijn rollen verschoven. Vrouwen zijn zelfstandiger geworden, sterker, onafhankelijker en dat is eigenlijk alleen maar mooi.
Maar soms lijkt het alsof mannen daardoor ook een beetje hun plek zoeken. Misschien daarom zie je tegenwoordig zoveel mannen op een racefiets. Urenlang tegen de wind in, in een strak pakje, op zoek naar tja, misschien gewoon een beetje rust.
En ondertussen zitten veel vrouwen gezellig op een terras met een goed glas wijn, omringd door hun vriendinnen die vaak minstens zo belangrijk zijn als een eventuele man in hun leven. En eerlijk is eerlijk: daar is ook helemaal niets mis mee.
Maar ergens, tussen al die profielen, wijntjes, racefietsen en woorden als empathie, ruimte en een eigen leven, zit natuurlijk nog steeds hetzelfde verlangen dat mensen altijd hebben gehad. De wens om iemand echt te ontmoeten.
Jezelf tegenkomen tijdens het daten
Voor mij werd daten uiteindelijk ook iets anders dan alleen maar iemand zoeken. Het werd een manier om te ontdekken wie ik zelf ben en waar ik sta in het leven. En dat is misschien wel de grootste verrassing van online daten. Je begint met zoeken naar iemand anders en onderweg kom je jezelf tegen.
En toen gebeurde er iets moois. Ik ontmoette iemand die zich wél openstelde. Iemand die niet meteen een muur optrok, maar nieuwsgierig bleef. Die het gesprek liet groeien. Die ruimte gaf.
Ik schreef haar warme woorden. Eerlijke woorden. Geen spelletjes, geen maskers. Gewoon laten zien wie ik ben. En misschien is dat uiteindelijk wel de grootste les van online daten: Liefde ontstaat niet uit perfecte profielen. Niet uit perfecte foto's. Liefde ontstaat wanneer twee mensen de moed hebben om zich kwetsbaar te tonen. Om hun hart een beetje bloot te geven. En precies daar begint iets echts.
Uiteindelijk blijft er maar één vraag over die er echt toe doet. Niet of iemand perfect is. Niet of iemand een sixpack heeft. Niet of iemand honderd kilometer kan fietsen. Maar simpelweg dit: Ben je bereid om er voor elkaar te zijn, ook wanneer het leven even tegenzit?
Want liefde zit niet in perfecte profielen. Niet in perfecte foto's. Liefde zit in twee mensen die besluiten om naast elkaar te blijven staan. Door dikke dagen. En door dunne dagen.
En misschien is dat wel de mooiste conclusie van het hele online daten: Je zoekt naar liefde, maar uiteindelijk vind je vooral iemand die blijft. Ik heb uiteindelijk iemand gevonden op e-Matching, na een zoektocht van anderhalf jaar. En zij blijft bij mij!
